Είμαστε εθισμένοι στο κακό, στο πρόβλημα, στη γκρίνια. Μα το πρόβλημα είναι μέσα, όχι έξω…

0 2



ΟΙ ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2020. Πρώτη μέρα των σχολείων λίγο διαφορετική φέτος με τον covid και τις μάσκες. Μην τρελαθούμε όμως. Το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ότι τα πράγματα θα αλλάζουν κι εμείς είναι να προσαρμοστούμε κι όχι να γκρινιάζουμε. Είναι ενήλικη στάση να ακολουθείς τις οδηγίες των ειδικών. Η άποψή σου είναι σεβαστή, αλλά η εφαρμογή του νόμου είναι αδιαπραγμάτευτη.

Κάποιες φορές νομίζω περιμένουμε με το δάχτυλο στη σκανδάλη, τι θα πάει στραβά. Τρίβουμε τα χέρια μας. Το μέγεθος των μασκών, η διαθεσιμότητα του αντισηπτικού, όλα. Κι ας έχει να κάνει με τα παιδιά μας. Προτιμούμε να έχουμε δίκιο από το είμαστε ευτυχισμένοι. Τραγικό.

Γιορτή η σημερινή μέρα λοιπόν. Τα σχολικά επιτέλους ξανά στους δρόμους. Τα προαύλια γεμάτα παιδιά κι ας φοράνε μάσκες. Η χαρά των παιδιών δεν καταλαβαίνει από μάσκες. Η πρώτη μέρα και για τις κόρες μου και για τη μεγάλη και 1η Γυμνασίου. Στην τρελή χαρά κι εγώ.

Μιλάω με τη μάνα μου.
Μανούλα τι κάνεις?
Καλά είμαι Στεφανάκο. Αλλά δεν βλέπεις εκεί έξω τι γίνεται με όλες αυτές τις Ανωμαλίες?
Ποιες Ανωμαλίες ρε μάνα? (φορτώνω)
Όλο αυτό με τις μάσκες. (ανεβαίνει η κοκκινίλα σαν τα cartoon)
Τι με τις μάσκες ρε μάνα? (πληρωμένη ερώτηση)
Που τα παιδιά πρέπει να φοράνε μάσκες. Όλο αυτό. (βγάζω πια καπνούς)
Ποια ανωμαλία ρε μάνα? Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα φέτος και πρέπει όλοι να προσαρμοστούμε. Αν δεν φοράμε μάσκα θα γκρινιάζουμε που τα κρούσματα πολλαπλασιάζονται. Αν φοράμε μάσκα, θα γκρινιάζουμε που φοράμε μάσκα.

Κάποια στιγμή μια φίλη έχει ανεβάσει ένα ωραίο:
Ήλιο έχει δεν θέτε. Βροχή έχει δεν θέτε. Τελικά τι θέτε?
Της απαντάει ένα καλό ένας από κάτω.
Θέμε να μη θέμε.

Ο τύπος είχε δίκιο. Είμαστε εθισμένοι στο κακό, στο πρόβλημα, στη γκρίνια, σε αυτό που δεν θέμε. Το πρόβλημα είναι μέσα, όχι έξω. Απλά το προβάλουμε έξω. Νομίζω θρέφει τα πεπτίδιά μας, ή κάποιες μυστήριες μαζοχιστικές διαστροφές μας. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Νομίζω επίσης οι γενιές μας έχουν ένα καλό κι ένα κακό. Δεν γνωρίσαμε πόλεμο. Δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε όλη αυτή την ευλογία και την ξεφορτωνόμαστε άρον άρον. Δεν φάγαμε βλέπεις μπομπότα. Κι ήταν και τυχεροί όσοι είχαν μπομπότα.

Το μεσημέρι πάω στο μαγειρείο δίπλα στο σπίτι μου. Κρυφακούω το διπλανό τραπέζι. Μιλάνε για ένα επεισόδιο σε κάποιο σχολείο με τις μάσκες από ένα μεσημεριανό δελτίο. Τσαμπουκάδες και τέτοια. Απαξίωση το συναίσθημα. «Ελλαδάρα» τελειώνει ειρωνικά ο τύπος.

Μεγάλε αν ψάχνεις να βρεις τι δεν πάει καλά, θα το βρεις. Κι όταν είμαστε έντεκα εκατομμύρια αποκλείεται να μην πέσεις πάνω στον μαλάκα. Κι αν ανοίξεις και το δελτίο θα τον βρεις εύκολα.

Η ερώτηση είναι στη ζωή σου τι ψάχνεις.
Γιατί αυτό που ψάχνεις θα το βρεις.
Θες λύση? Θα τη βρεις.
Θες πρόβλημα? Θα το βρεις.
Θες γκρίνια? Θα τη βρεις.
Θες φόβο? Αυτόν κι αν θα τον βρεις.

Είναι σαν το ντεπόζιτο του καλοριφέρ. Το θέλω γεμάτο. Γεμάτο φόβο. «Δόξα τω Θεώ» τώρα με τον κορονοϊό είναι φουλαρισμένο. Όταν όμως τελειώσει ο κορονοϊός πώς θα το γεμίσω? Πρέπει να βρω. (ευκολάκι ανοίγεις πάλι δελτίο)
Μου θυμίζει τους Βαρβάρους του Καβάφη.
«Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους?
Ήταν μια κάποια λύση»

Είναι Ιούλιος του 2006 λίγο πριν παντρευτώ.
Ο κολλητός μου ο Κώστας με έχει προειδοποιήσει ότι λίγο πριν το γάμο θα αγχωθώ.
Είναι μια ώρα πριν το γάμο και δεν έχω αγχωθεί.
Τον παίρνω τηλέφωνο:
Κώστα, έχω αγχωθεί που δεν έχω αγχωθεί.
Απάντηση:
Μην αγχώνεσαι θα αγχωθείς
Aν κάποιος μας άκουγε από την άλλη θα μας είχε πάει σούμπιτους στο Δαφνί.

Φοβάμαι που δεν φοβάμαι. Μην φοβάσαι θα φοβηθείς



Πηγή του άρθρου

Get real time updates directly on you device, subscribe now.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More