fbpx

Πώς ένας τόπος γίνεται άτομο…

0 10

Ευτυχία Λαγιόκαπα, Γιώργος Μπακαλός, Μαρία Κατσιώνη, Δήμητρα Κολοκυθά, Μαρίνα Κονταρίνη

Φωτ.: Τάκης Βεκόπουλος

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ 16.06.2021, 19:03

Ο Δυτικός Πολιτισμός μέσα από τα μάτια όσων τον βιώνουν υπό συνθήκες αναγκαστικού εκπατρισμού. Αυτός είναι ο πυρήνας της περφόρμανς που παρουσιάζει με την ομάδα της ΕΝΤΡΟΠΙΑ Ensemble για τέσσερις μόνο παραστάσεις στο Communitism.

Το πώς ο ίδιος ο χώρος ανθρωποποιείται, πώς τα εργαλεία ή τα αντικείμενα αποκτούν άυλες ιδιότητες και αν τελικά όλα αυτά προέρχονται από μια ανάγκη του ανθρώπου ή είναι ίδιον των καιρών, είναι μια μεγάλη κουβέντα που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια και σε επιστημονικό επίπεδο. Η Μαρίλλη Μαστραντώνη και η ομάδα της, ΕΝΤΡΟΠΙΑ Ensemble, την κάνουν θέατρο: «Ηow a Place becomes a Person».

Πώς ένας τόπος γίνεται άτομο. Πώς ο ίδιος χώρος υποκειμενοποιείται. Πώς, εν τέλει, ο ίδιος ο δυτικός πολιτισμός λειτουργεί μέσα από τα μάτια όλων όσοι τον βιώνουν υπό συνθήκες αναγκαστικού εκπατρισμού… Αυτός είναι ο πυρήνας του νέου έργου της Μ. Μαστραντώνη, μία περφόρμανς που επιχειρεί να εξετάσει τον «τόπο» όπου οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους διασταυρώνονται, αλλά και τη σχέση μεταξύ της υποκειμενικής άποψης και της συλλογικής αντίληψης της ιστορίας.

«Δεν είναι μία ακόμη παράσταση για το μεταναστευτικό/προσφυγικό -που ωστόσο θεωρώ ότι είναι και στην επικαιρότητα αλλά θα μας απασχολήσει πολύ και στο μέλλον», μας λέει η Μαρίλλη. «Οπως κάνω σε όλες τις δουλειές μου, έτσι και σε αυτήν έχουν εμπλακεί τέσσερις χώρες (Ιταλία, Αυστρία, Πορτογαλία και Ελλάδα) και πέντε φορείς (I.DRA – Μπρέσια, Stand 129/CARITAS – Βιέννη, ENTΡOΠIA – Aθήνα, Associação Renovar a Mouraria– Λισαβόνα, Prospettive Teatrali – Mιλάνο).

Σε καθεμία από αυτές τις πόλεις έγιναν εργαστήρια συνδημιουργίας, όπου συμμετείχαν πρόσφυγες, μετανάστες, πολίτες, καλλιτέχνες -πέρυσι την άνοιξη όλα αυτά. Από αυτές τις συναντήσεις βρήκε πολύ υλικό, που μαζί με πληθώρα κειμένων (έγγραφα – ντοκουμέντα, ιστορικά, λογοτεχνικά κείμενα, επιστημονικές έρευνες, ανθρωπολογικές μελέτες κ.ά.) αποτελεί τη «μαγιά» της παράστασης. Ταυτόχρονα, με αυτά τα εργαστήρια στήσαμε «γέφυρες οικειότητας», ώστε να καταπολεμηθούν κάποιες παρανοήσεις και στερεοτυπικές εικόνες αμφότερων των μερών που συμμετείχαν. Αλλά και μέσω της τελικής παράστασης θέλουμε να χτίσουμε γέφυρες οικειότητας με τους θεατές, μέσω της διάδρασης».

Η Μαρίλλη Μαστραντώνη

Φωτ.: Γιώργος Αποστολάκος

Για να στηθεί η τελική αυτή παράσταση, χρησιμοποιήθηκαν εργαλεία από δύο είδη θεάτρου: το θέατρο – ντοκουμέντο και το θέατρο της επινόησης. Το πρώτο (documentary theatre) είναι ήδη αρκετά γνωστό και έχει να κάνει με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα και την έρευνα γι’ αυτήν: «Πάντοτε αυτή η πραγματικότητα με ενδιέφερε. Το πώς πλαισιώνεται και πώς διερευνάται», μας εξηγεί η Μαρίλλη. Οσο για το θέατρο της επινόησης, «εκεί, πάλι ανάλογα με τη θεματολογία, επιλέγουμε μια μεθοδολογία που έχει να κάνει με ένα πλαίσιο συνδημιουργίας των συντελεστών. Και αυτό έχει έρευνα.

Ταυτόχρονα, δουλεύουμε πολύ μέσα από προτάσεις, αυτοσχεδιασμούς και σκηνικές δράσεις απ’ τις οποίες αντλείται ένα δραματουργικό υλικό που εμπλουτίζεται, συντίθεται και δημιουργεί τη ραχοκοκαλιά της παράστασης. Το κοινό σημείο των δύο αυτών ειδών θεάτρου είναι πως δεν ξεκινάμε από ένα δεδομένο κείμενο, αλλά αυτό φτιάχνεται στην πορεία. Δηλαδή φτιάχνεται εκ νέου, εκ του μη όντος, μία καινούργια θεατρική πρόταση. Προσωπικά η μίξη αυτών των δύο με ενδιαφέρει. Ακριβώς επειδή το θέατρο – ντοκουμέντο δίνει το πλαίσιο της πραγματικότητας και το θέατρο της επινόησης δίνει μια λοξή ματιά πάνω σε αυτό το πλαίσιο της πραγματικότητας, προσθέτοντας την ερώτηση και “εάν;”», μας λέει.

Τέτοιες παραστάσεις δεν είναι κάτι εύκολο. Δεν είναι συμβατικό θέατρο. Δεν υπάρχει έτοιμο κείμενο από πριν. Ολα δημιουργούνται και συνδημιουργούνται μέσα από αλληλεπίδραση, μελέτη και πολλή δουλειά. Η Μαρίλλη Μαστραντώνη βέβαια, πάντοτε έτσι δουλεύει. Εκκινώντας από την Ελλάδα, με σπουδές στη Φιλοσοφική και παράλληλα στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, έφυγε για το εξωτερικό όπου συνέχισε τις σπουδές και συνεργάστηκε με πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου του θεάτρου. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1997, ενώ είχε ήδη δημιουργήσει την ΕΝΤΡΟΠΙΑ.

«Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, είχα ήδη τις γνώσεις και τις κατάλληλες επαφές, ώστε, ξέροντας πως κάνοντας τη βάση μου εδώ στην Ελλάδα, που ήταν και η χώρα μου, θα μπορούσα να κάνω τα πρότζεκτ μου σε συνεργασία με το εξωτερικό. Ηξερα δηλαδή πως, ακόμη και με έδρα την Αθήνα, θα δουλεύω με διεθνή πρότζεκτ. Εξάλλου, αυτή είναι και η αντίληψή μου για τον καλλιτέχνη του 21ου αιώνα», μας λέει η ίδια. «Και πάντοτε με ενδιέφερε η αντισυμβατική θεατρική δράση πάνω σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Ωστόσο δε μ’ ενδιαφέρει ούτε να νουθετήσω -που το θεωρώ και βαρετό- ούτε να δώσω έτοιμες απαντήσεις. Αυτό που θέλω είναι να (συν)δημιουργήσω ένα πλαίσιο διερώτησης, αναστοχασμού και ανατροφοδότησης όσων οι θεατές ξέρουν ήδη ή νομίζουν πως ξέρουν».

🔴 Info: Από 17 Ιουνίου και για τέσσερις μόνο παραστάσεις (Πέμπτη έως Κυριακή), στις 21.30, στο Communitism (Κεραμεικού 28, Μεταξουργείο). Πρόκειται για έναν ζωντανό, αυτοδιαχειριζόμενο, συνεργατικό πολιτιστικό χώρο σε ένα παμπάλαιο εντυπωσιακό οίκημα. Διάρκεια παράστασης: 60’ χωρίς διάλειμμα. Εισιτήρια: 12-15 € (αναλυτικά στο https://intimatebridges.eu/)

1622623433 925 Google News - Πώς ένας τόπος γίνεται άτομο...Πατήστε εδώ και ακολουθήστε το O-Efialtis.com στο Google News για να μάθετε πρώτοι όλες τις Eιδήσεις

Αν θέλετε να λαμβάνετε καθημερινά τα νέα μας άρθρα, πατήστε εδώ: Εγγραφή στο Newsletter

Πηγή

Get real time updates directly on you device, subscribe now.

You might also like
Σχολιάστε το άρθρο

Your email address will not be published.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More